Untitled

Το ξέφωτο χαμηλοτάβανο και ’μείς σε χορό τις άνοιξες προσμένουμε πιασμένοι χέρι χέρι, και τη μουσική. Μα μόνο αέρας τα φύλλα παρασέρνει και τη σιωπή μας τίποτα δεν διασπά και ο κύκλος μας ακλόνητος· στα μάτια μόνο η λαχτάρα μα ζωή πουθενά. Στέκουμε αγάλματα, της νιότης θλιβερή ανάμνηση από γιορτές και όνειρα και μουσικές που ελπίζουμε πάλι να ξεκινήσουν και το χορό και εμείς να πιάσουμε ξανά Μα χρόνια στην ακινησία μας μουδιάσανε τα πόδια και χάσαμε το ρυθμό· τα βήματα ξεχάστηκαν και πως είναι οι γιορτές Αγάλματα στου χρόνου την αναμονή και κάποιος στο μέλλον θα αναρωτηθεί πως μείναμε πιασμένοι χέρι χέρι τόσοι ακίνητοι· αέναοι σε ανάμνηση παλιάς ζωής ανάμνηση πια και εμείς.